Wednesday, September 05, 2007

104 / Άνθρωποι μόνοι


Θα του δεις να κλαίνε κρυφά, είναι άνθρωποι μόνοι. Θα σου πουν πως είναι καλά, μα είναι άνθρωποι μόνοι. Συχνά, θα βρίσκουν χαρά μόνο στη δουλεία τους. Θ’ αγαπούν πολύ τα παιδιά, δε θα ‘χουν δικά τους. Προτιμούν να μένουν μισοί να μη δοκιμάζουν. Πως θα ήταν απ’την αρχή το εγώ να μοιράζουν; Κρατούν μια θέση κρυφή για τον άνθρωπό τους. Για όποιον έφυγε μακριά και ζει στο όνειρό τους.

..μην τους μοιάσω πόσο φοβόμουν, να σ’είχα για πάντα ευχόμουν και εγώ!
Και εγώ που μπορεί να είχα σχεδιάσει αλλιώς τη ζωή, τώρα κι εγώ τον κόσμο μου εδώ με μόνους ανθρώπους τον φτιάχνω και ζω.